ΑΣΦΟΔΕΛΟΣ ΛΕΙΜΩΝΑΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ

                                                            Ετούτη η απόβαση στην ακτή αποδείχθηκε ναυάγιο

“Γεννήθηκα τη χρονιά που αυτοκτόνησε ο μαγιακόφσκι. Επέζησα από ένα καπρίτσιο της τύχης. Οι ανάσες μου υπήρξαν άρρυθμες και αγχώδεις, κάποτε επιπόλαιες, τα έργα μου τα γέννησα με ωδίνες παρατεταμένου τοκετού. Όμως αυτός ο δρόμος, η ιωλκός, γέμισε με σκουπίδια. Λερός και ασήμαντος κατάντησε με τα χρόνια. Ψέματα σας είπα ότι εκεί που τελειώνει, στις εσχατιές του κόσμου, ξεκινάει η άβυσσος. Ένα νεκροταφείο πλοίων είναι το αδιέξοδο αυτού του καταραμένου δρόμου.”

O Σπύρος Μπρίκος στο νέο του πεζογράφημα, εν μέσω του μεταμοντέρνου αιώνα που διανύουμε, όπως σημειώνει εισαγωγικά, εμφανίζεται και πάλι ανατρεπτικός, αποδομητικός, βέβηλος. Στον ασφοδελό λειμώνα το μεγάλο σχέδιο του «θ» [θάνατος ή θεός ίσως ταυτόσημα] αποτυγχάνει παταγωδώς. Σε αυτή την κοιλάδα, όπου φυτρώνει η αχερωίς και ο ασφόδελος, καταφθάνουν ναυαγοί όσοι διασχίζουνε αιώνες τώρα τον ωκεανό. Στον τόπο αυτό συμβαίνει το εξής παράδοξο, οι νεκροί ολοένα επιστρέφουν. Ο ψυχοπομπός Ερμής φαίνεται να τα έχει χαμένα, το ίδιο και ο χάροντας, η βάρκα του ανατρέπεται από τα νερά του ποταμού που φουσκώνουν στις κοίτες. Οι νεκροί παλινδρομούν ανάμεσα στη σκιά και το φως. Ο θάνατος κινδυνεύει, παύει να είναι ομοιοκατάληκτος. Κι ο Πενθέας τελεί ένα μεγάλο μνημόσυνο για εκείνους που δεν γνωρίζουν το όνομά τους, για όλους τους άγρυπνους και τους ενάρετους που μαζί του απαγγέλουν τη διεθνή του πένθους στη γλώσσα της ποίησης.

Στις σελίδες του συναντιούνται ο Σιμμίας, ο Κέβης, ο Απολλόδωρος, ο Σωκράτης, ο Μένιππος,