ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΟ ΜΟΛΥΒΙ

Τώρα μιλώ στην κορνίζα μοντάρω λέξεις για φαντάσματα

ένα μικρό καράβι

Ήταν ένα μικρό καράβι

που ήταν αταξίδευτο

στοίβαξε μέσα του κόρες και γιους εννιά

κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι

με σίγουρο σχέδιο ευσπλαχνικό

μέσα εις την Μεσόγειο.

Σε πέντε έξι εβδομάδες

τελειώσαν όλες οι τροφές

καμία υποψία τι θα γίνει

κι τότε ρίξανε τον κλήρο

να δούνε ποιος θα φαγωθεί

σε κάποιους τρέχανε τα σάλια

κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια

που γίναν θάλασσα

κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια

που γίνηκαν αφρός.

Κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορία

–σε ποιον αρέσει αυτή η ιστορία;

δεν θα την πούμε απ’ την αρχή, γιατί

στο βάθος του ορίζοντα τίποτε δεν είναι όμορφο•

μια κατηφόρα ανηφορίζουν

υποκίτρινα ράκη και

σκόνη σηκώνουν

να μιλήσω δυσ-τάζω.

«Δεν πετάμε ό,τι παλιώνει» γράφει σ’ ένα στίχο της η Κλεονίκη Δρούγκα, αναγνωρίζοντας την ακριβή θέση λέξεων, φράσεων, ξεχασμένων συναισθημάτων, πραγμάτων που σκέβρωσαν στον χρόνο. γιατί η ποίηση όπως κι η ζωή τα χρειάζεται, τ’ ανανεώνει, τους ξαναδίνει πνοή και κάπως έτσι προκύπτουν τα νέα έργα που έρχονται να ταράξουν τη γαλήνη του αναγνώστη: σήμερα απ’ το πρωί/ την ησυχία των χαρτιών ταράζω/ τις σκέψεις συμμαζεύω/ στα βαθουλώματα κυμάτων τα πάθη/ ξεδιπλώνω/ στη θέση των παλιών πληγών/ βάλσαμο βάζω/ τα χλωρά με τα χλωρά/ τα ξερά όλα έξω./ Μια τακτοποίηση κάνω/ σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα («τακτο-ποίηση»). 40 ποιήματα περιλαμβάνει η νέα 3η ποιητική συλλογή Με δανεικό μολύβι εκ των οποίων τα 6 πεζόμορφα αποτελούν τις εισαγωγικές ενότητες των έξι προσεκτικά ταξινομημένων κεφαλαίων. Κάθε ποίημα βρίσκεται ακριβώς στη θέση που του αρμόζει αποτελώντας μια σφιχτή ενότητα με τα υπόλοιπα. (Τίποτε δεν γίνεται τυχαία). Ήδη από το Οκλαδόν με τον χρ