ΥΛΗ ΠΡΩΤΗ

(Μνήμη κόκκινη, Μακρόνησος)

Πώς να σου εξηγήσω;

…

Ολόρθος έστεκε

κάτω από το φως των αστεριών

βαθιά θαμμένος

μέσα στη γη,

…

πώς να σου εξηγήσω;

Ήταν ήσυχος ο ύπνος του

ήταν διάφανο το όνειρο του

ήταν ευθύ το βλέμμα του

…

πώς να σου εξηγήσω;

Μια ρίζα φως

και λίγη μουσική

κρατούσε μέσα στις χούφτες του

…

αυτό μόνο.

Λέξεις, φως, σιωπές στην τρίτη ποιητική συλλογή του Χρήστου Σπυρόπουλου που με τόνο λυρικό, μέσα από παύσεις, έρχεται να μιλήσει προσεκτικά/ ευλαβικά για τα άρρητα. Μια ποιητική μυσταγωγία με αφαίρεση, λόγο υπαινικτικό, υποδόριο και βεβαίως ουμανιστικό. Ένας ύμνος στο δικαίωμα της ζωής και στην ανθρώπινη ύπαρξη: Να ταξιδεύεις/ με έναν άνεμο/ Νότιο./ Αυτό λέω/ ευτυχία. Και αλλού: Ανένδοτος να είσαι/ στο φως./ Ορθόπλωρος να απαιτείς / μια συλλογική αξιοπρέπεια./ Ακέραιος στον βηματισμό./ Αδιάλλακτος στην αδικία./ Όρθιοι σαν δέντρα/ στο πέρας του ουρανού,/ είμαστε./ Ευτυχώς υπάρχει και ο Ουρανός.

Η Ύλη πρώτη είναι μια ποιητική σύνθεση καθώς παρατηρείται ένα είδος συνέχειας μέσω της γραφής. βοηθά σ’ αυτό και η απουσία τίτλων, η παρουσία αποσιωπητικών, η αλληλοδιάδοχη εξέλιξη της εξιστόρησης με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα: Έναν κόσμο πεθύμησα/ να χωράει σε ένα ποίημα./ Ένα και μοναδικό./ Ένα που να αισθάνεται/ την άνοιξη ενός χαμόγελου./ Ένα που να μιλά για το παιδί,/ το ανέμελο στην γειτονιά του./ Ένα που να μουρμουρίζει/ με έμφαση τον ήλιο στην άκρη ενός απογεύματος.

Στον κόσμο του Χρήστου Σπυρόπουλου συνυπάρχει ο διάφανος χρόνος, το βαθύ μπλε της θάλασσας (που κυριαρχεί στα ποιήματα της συλλογής), αλλά και έρεβος, Καιάδας, στηθάγχη, πόλεμος, διαμελισμένα μέλη συνυπάρχουν στο σώμα της ποίησης: Σ