ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

«κουβαλώντας μπουρίνια οργής»

Σε τούτη την παράφρονα πόλη/ με τον λαιμό σφιγμένο/ στη θηλιά της αδικίας/ φοβερά μονάχος/ εραστής του αδύνατου/ αρχηγός της εξέγερσης/ δημιουργείς/ μια χορογραφία επίθεσης/ με χτύπους δωρικούς/ εκτοξεύοντας/ τρίστιχα με δυναμίτες/ εκσφενδονίζοντας/ ακτίνες θανατηφόρες/ στα μυαλά των κυριαρχούντων/ προκαλώντας την ανυπαρξία τους.

Από το εισαγωγικό στην ποιητική συλλογή σημείωμα του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη αντιγράφουμε: 

«Τα ποιήματα της Χριστίνας Ντούβρη είναι σινιάλα εναντίωσης, είναι ξόρκια αντίστασης. Η Ντούβρη συνομιλεί αενάως με τα χρώματα (πράσινο και κίτρινο και ιώδες, που τα ωθεί προς το μαύρο), με τα αγέρωχα μπλουζ των ταπεινών και καταφρονεμένων, με την ποίηση του Νίκου Καρούζου, με τη ζωγραφική του Γιώργου Ξένου και με εύγλωττες σιωπές και σκιές λέξεων που μοιάζουν με σουγιάδες. Διακονεί, ήδη από τη συλλογή Συμφωνία Κολάσεων (εκδ. Γαβριηλίδης, 2018), έναν μεταλλικό μινιμαλισμό που τον συνέχει η διαλεκτική της επώδυνης σοφίας με την επιμονή στη σφριγηλή νεανικότητα. Διακονεί τον αποφθεγματικό λόγο που είναι απόρροια του πεπειραμένου ανθρώπου, αυτού που περνάει ενίοτε τα πάνδεινα αλλά ανθίσταται μεταρσιώνοντας την οδύνη σε πείσμα μαχόμενο, και συνάμα γίνεται ένα νεανικό ηχείο συντονισμένο στον ροκ τρόπο ζωής. Τα ποιήματά της συνιστούν μανιφέστα ψυχικής ανταρσίας, ρητά προσχέδια μιας ύπαρξης θεμελιωμένης στην αναζήτηση της πηγής μιας νέας ομορφιάς (όπως έλεγαν οι καταστασιακοί του Guy Debord), αποτελούν χρονικά αυτής της περιπλάνησης προς την πηγή που θα προσφέρει νέες ανταρσίες ψυχής, που θα εγγυηθεί καινούργιες καταιγίδες ευχαρίστησης, που θα αρδεύσει κίτρινες υπαρξιακές επα